حساب کاربری | عضویت    امروز: ۱۴۰۰ سه شنبه ۳۱ فروردين     
ارسال به دوستان  نسخه چاپی
 انسان‌ وقتی‌ یك‌ پله‌ بالا می‌آید، فریب‌ می‌خورد
خود ایشان‌ هم چنان‌ مایل‌ بودند كه‌ مانند مسجد سلماسی‌ و محمدیه‌، روی‌ زمین‌ بنشینند. سرانجام‌ ایشان‌ پذیرفتند و روی‌ منبر رفتند و جالب‌ این‌ كه‌ از همین‌ قضیه‌ به‌ عنوان‌ یك‌ گریز مؤثر اخلاقی‌ استفاده‌ كردند و فرمودند: انسان‌ وقتی‌ یك‌ پله‌ بالا می ‌آید، فریب‌ می ‌خورد. باید حواس‌ انسان‌ ...

 
 
 
 

حوزه‌ علمیه‌ هرگز تحت‌ تأثیر شهرت‌ و عنوان‌ كسی‌ قرار نگرفت‌ و بر اساس‌ میزان‌ شهریه‌ ای‌ كه‌ یك‌ عالم‌ می‌ پردازد و تعداد مریدانی‌ كه‌ دارد، قضاوت‌ نكرد. آن چه‌ برای‌ طلبه ‌ها اهمیت‌ داشت‌، این‌ بود كه‌ كدام‌ استاد تدریس‌ بهتر و قانع‌ كننده ‌ای‌ دارد. به‌ همین‌ جهت‌ حضرات‌ آیات‌ آملی‌، گلپایگانی‌، اراكی‌، حضرت‌ امام‌، مرحوم‌ داماد و مرحوم‌ شاهرودی‌، دارای‌ شاگردان‌ بسیاری‌ بودند و بسیاری‌ از مراجع‌ كنونی‌ ما، شاگردان‌ آن‌ بزرگواران‌ بودند.

بعداز ارتحال ‌آیت ‌الله بروجردی‌، حوزه‌ با مشكل‌ مواجه‌ بود. یكی‌ این كه‌ شهریه‌ طلاب‌ از سوی‌ چه‌ مرجع‌ و مركزی‌ تأمین‌ شود و دیگر این كه‌ طلبه ‌ها نزد كدام‌ اساتید مراجعه‌ كنند؟ بعد از این‌ كه‌ مسأله‌ شهریه‌ را دو تن‌ از بزرگان‌ یعنی‌ آیت ‌الله گلپایگانی‌ و آقای‌ شریعتمداری‌ به‌ عهده‌ گرفتند، امام‌ اظهار رضایت‌ كردند و فرمودند: اقدام‌ آقایان‌، باعث‌ شد كه‌ حوزه‌ از متلاشی‌ شدن‌ محفوظ‌ بماند.

در خصوص‌ تدریس‌ هم‌ در واقع‌ حضرت‌ امام‌ عهده ‌دار امر شدند و درس‌ ایشان‌ طلبه‌ ها را بی ‌نیاز كرد؛ حتی‌ در زمان‌ حیات‌ مرحوم‌ آیت ‌الله بروجردی‌، حلقه‌ درس‌ امام‌ در زمره‌ پرجمیعت ‌ترین‌ دروس‌ بود، در حالی‌ كه‌ در همان‌ زمان‌، مرحوم‌ آیت ‌الله گلپایگانی‌ در مسجد امام‌ درس‌ می ‌فرمودند؛ ولی‌ عدد شركت‌ كنندگان‌ در درس‌ ایشان‌ زیاد نبود. حتی‌ مرحوم‌ آقای‌ اراكی‌ در فیضیه‌ تدریس‌ داشتند؛ ولی‌ شاگردانشان‌ قلیل‌ بود؛ در حالی‌ كه‌ تدریس‌ حضرت‌ امام‌ در مسجد سلماسی‌، با حضور افراد زیادی‌ همراه‌ بود و مشتاقان‌ به‌ صورت‌ مسجدی‌ می ‌نشستند؛ حتی‌ پله ‌های‌ مسجد هم‌ از جانب‌ طلبه ‌ها اشغال‌ می‌ شد. از همین‌ رو از حضرت‌ امام‌ خواهش‌ كردند كه‌ محفل‌ درسشان‌ را به‌ جای‌ وسیع تری‌ منتقل‌ كنند.

مسجد محمدیه‌ در نزدیكی‌ سه‌ راه‌ موزه‌ برای‌ مدت‌ كوتاهی‌ پذیرای‌ درس‌ امام‌ بود و بعد از آن‌ مسجد اعظم‌ برای‌ این‌ منظور انتخاب‌ شد. نخستین‌ روزی‌ كه‌ امام‌ برای‌ تدریس‌ به‌ مسجد اعظم‌ آمدند، طلبه ‌ها در فضای‌ باز مسجد بدون‌ آن‌ كه‌ دچار تنگنا باشند، به‌ پای‌ درس‌ امام‌ نشستند و امام‌ برای‌ اولین‌ بار لازم‌ بود كه‌ روی‌ منبر بنشینند تا طلبه ‌ها بتوانند در هنگام‌ تدریس‌، جمال‌ ایشان‌ را ببینند.

خود ایشان‌ هم چنان‌ مایل‌ بودند كه‌ مانند مسجد سلماسی‌ و محمدیه‌، روی‌ زمین‌ بنشینند. سرانجام‌ ایشان‌ پذیرفتند و روی‌ منبر رفتند و جالب‌ این‌ كه‌ از همین‌ قضیه‌ به‌ عنوان‌ یك‌ گریز مؤثر اخلاقی‌ استفاده‌ كردند و فرمودند: انسان‌ وقتی‌ یك‌ پله‌ بالا می ‌آید، فریب‌ می ‌خورد. باید حواس‌ انسان‌ جمع‌ باشد كه‌ در چنین‌ مواقعی‌، بازی‌ نخورد. فراموش‌ نمی ‌كنم‌ كه‌ این‌ صحبت های‌ به‌ ظاهر ساده‌ حضرت‌ امام‌ مرا و همه‌ طلبه ‌ها را به‌ گریه‌ انداخت‌ و مواردی‌ از این‌ دست‌ باعث‌ شد كه‌ شاگردان‌ ایشان‌ از بعد عاطفی‌ هم‌ مرید امام‌ شوند و سراپا مطیع‌ ایشان‌ گردند.

در آن‌ اوایل‌ حتی‌ حضرت‌ امام‌ شهریه‌ هم‌ نمی‌ پرداختند و مع‌ الوصف‌ مورد توجه‌ اذهان‌ بودند. به‌ تدریج‌ حضرت‌ امام‌ مبارزات‌ خود را شروع‌ كردند.

منبع: www.broujerdi.ir

 
تاريخ: ۱۳۹۵/۶/۲۳
نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما:
سامانه اعزام مبلغ دفتر تبلیغات سمتا
تربیت مبلغ خواهران
کوثر هدایت 98
کارگاه مطالعات سینمایی
نقد مسیحیت
نقد عرفان های نوظهور
پاسخگویی به شبهات مذهبی
زمانبندی امتحانات بینش مطهر
فراخوان جذب، گزینش و ارتقاء رتبه
پاتوق داستان
ایپرسش
دانلود نرم افزارهای مرکز ملی پاسخگویی
لینکستان سایت‌های مرتبط
آخرین اخبار سایر خبرگزاریها
  صفحه اصلی  |   گزارش از مطالب  |   درباره ما  |   اخبـــار  |   دانلود نرم افزار 
Copyright © 2010. All rights reserved.
Developed by WebBox Portal