حساب کاربری | عضویت    امروز: ۱۳۹۷ يکشنبه ۲۷ آبان     
ارسال به دوستان  نسخه چاپی
 سیدالشهدا(ع) تجلی تسلیم در برابر رضای الهی است
ذوب شدن در خواست و رضای الهی نیازمند دست یافتن به درجه‌ های روحی است و وصول به رضایت دوطرفه میان خدا و انسان،‌ حاصل به دست آوردن نفس مطمئنه است و انسانی به مقام رضا می ‌رسد که از مرتبه نفس اماره و لوامه به مرتبه نفس مطمئنه ارتقا یابد. امام حسین (علیه ‌السلام)...

 
 
 
 
 

«به خواست و مشیت الهی راضی ‌ام و هر چه او بخواهد می‌ پذیرم.» این جمله ‌ای است که شاید بارها در زندگی از زبان خیلی از اطرافیان خود شنیده ‌ایم. گاهی خودمان هم این جمله را به کار می ‌بریم، این در حالی است که شاید در آن لحظه در بدترین شرایط ممکن به لحاظ روحی و روانی باشیم؛ یعنی ذهنمان درگیر دغدغه ای باشد که این جمله را به زبان جاری می ‌کنیم.

این روزها که به اربعین حسینی نزدیک می ‌شویم، فرصت ‌ها برای تأمل در ارکان شخصیتی امام حسین (علیه ‌السلام) فراهم است و دل ‌ها مشتاق تر از همیشه جویای یافتن حقیقت هستند.

از این فرصت مغتنم بهره بردیم و در گفت و گو با حجت الاسلام و المسلمین دکتر ناصر رفیعی محمدی،‌ استاد اخلاق، عرفان و کارشناس معارف اسلامی، فرازهای رسیدن به حقیقت رضای الهی در سیره سیدالشهدا (علیه ‌السلام) را مورد بررسی قرار دادیم که در ادامه می‌ خوانید.

وقتی صحبت از راضی شدن به قضای الهی به میان می ‌آید، می ‌بینیم که امام حسین (علیه‌ السلام) تجسم عینی این حقیقت هستند،‌ اما این شرایط روحی و ممزوج شدن در خواست خدای متعال چگونه در شخصیت ایشان تحقق یافته است؟

امام حسین (علیه ‌السلام) همان نفس مطمئنه ای هستند که در قرآن از ایشان یاد می ‌شود، جایگاهی که این امام معصوم (علیه ‌السلام) دارند، وصف نشدنی است و از همین رو زیارت حضرتش افضل زیارت‌ های سایر ائمه معصومین (علیهم السلام) برشمرده شده است. شاید این پرسش پیش بیاید که رسیدن به این شرایط و نفس مطمئنه شدن چگونه امکان پذیر است؟

پاسخ این پرسش همان رشادت‌ها، از خود گذشتگی ها و فقط خدا را دیدن سیدالشهدا (علیه ‌السلام) در کربلاست؛ پاسخی کوبنده که در برابر تاریخ هستی قرار دارد و چه کسی در تاریخ هم چون امام حسین (علیه ‌السلام) تن و جان خود را این همه در برابر سپر بلا قرار داده تا اسلام زنده بماند؟ اما ذوب شدن در خواست و رضای الهی نیازمند دست یافتن به درجه‌ های روحی است و وصول به رضایت دوطرفه میان خدا و انسان،‌ حاصل به دست آوردن نفس مطمئنه است و انسانی به مقام رضا می ‌رسد که از مرتبه نفس اماره و لوامه به مرتبه نفس مطمئنه ارتقا یابد. امام حسین (علیه ‌السلام) در مرتبه اعلای رضای الهی قرار داشتند.

 امام حسین (علیه ‌السلام)‌ حقیقت تسلیم شدن در برابر رضای خدا را چگونه معنی کردند؟
‌همان طور که می ‌دانید «رضا» به این معنی است که انسان در برابر حکم خدای متعال تواضع و خشوع دارد؛ یعنی نه فقط از این حکم رنج نمی ‌برد و شاکی از خدای متعال نیست، بلکه نسبت به این حکم الهی لذت می ‌برد. راه رسیدن به رضا این است که انسان وادی زهد و وادی یقین را پشت سر بگذارد. کسی که متعلق به دنیا و مشغول زرق و برق آن است،‌ هرگز نمی ‌تواند به حکم خدای متعال راضی باشد. امام حسین (علیه ‌السلام) در کربلا در حقیقت با تمام وجود از خودشان عبور کردند تا به خدا برسند و این در حالی است که تمام سال ‌های عمر حضرت در همین مسیر طی شد و جز خدا ندیدند. چنانکه در زیارت غدیریه هم این چنین آمده «اعْتَصَمْتَ بِاللَّهِ فَعَزَزْتَ وَ آثَرْتَ الْآخِرَةَ عَلَی الْأُولَی فَزَهِدْتَ؛ شما آخرت را بر دنیا برگزیدید و چون همتتان متوجه آخرت است، نسبت به دنیا زاهد هستید.» امام حسین (علیه‌ السلام) همتش برای آخرت بود و رنگ و لعاب دنیا در روح زاهد ایشان اثر نداشت که همین ویژگی اخلاقی نیکو، حضرت را تا مرز رسیدن به رضای الهی سوق داد.

 پس با این حساب کسب مقام رضای الهی پس از فراغت از دنیا حاصل می‌ شود،‌ چنانکه امام حسین (علیه ‌السلام) چنین رویه ای داشتند، درست است؟

بله، همین طور است و اگر کسی به مقام یقین نرسید، نمی ‌تواند راضی باشد؛ کسی که یقین ندارد، به این که خدای متعال کار او را تدبیر می ‌کند و یقین ندارد که این خدایی که کار او را تدبیر می ‌کند، حکیم و عالم و مهربان است و خیر او را می‌ خواهد؛ نمی ‌تواند نسبت به تدبیر حضرت حق راضی باشد. اما سیدالشهدا (علیه ‌السلام) می ‌دانستند که در گودال قتلگاه چگونه به شهادت می ‌رسند، از مصیبت‌ های کربلا آگاه بودند و بدون این که به این صحنه‌ ها و شرایط پس از عاشورا فکر کنند و این که چه بر سر خاندان مکرمشان می ‌آید؛ تنها راضی به رضای حق شدند و در نهایت دل آگاهی مشتاقانه شهادت را به جان خریدند.

رضا و تسلیم مشیت خدا شدن چه آثار و برکاتی برای زندگی انسان دارد؟

کسب مقام رضا از بالاترین عبادت‌ هاست که انسان را محبوب خدای متعال می ‌کند. خدای متعال تقسیم عادلانه کرده؛ نشاط، راحتی و آسایش را در یقین و رضا قرار داده است و اگر بنده‌ ای اهل یقین بالله و اسما و صفات الهی و رضای به تدبیر الهی باشد، آن چه خدای متعال برای او تقسیم کرده و رزق او قرار داده، نشاط و راحتی است؛ هر چه خدای متعال برای او تدبیر می ‌کند، لذت می‌ برد. در برخی دیگر از روایات از معصومین (علیهم السلام) ‌آثار دیگری برای یقین و رضا ذکر شده است. مرحوم محدث قمی نقل کرده، موسی کلیم ‌الله از خدای متعال تقاضا کرد، خدای متعال محبوب‌ ترین و عابدترین بنده زمان موسی (علیه ‌السلام) را که بیشتر از همه او را دوست می ‌دارد، به موسی (علیه‌ السلام) نشان دهد.

خدای متعال به او وحی کرد، به یک قریه ‌ای در کنار دریا برود. موسی (علیه ‌السلام) طبق این نقشه رفت در آن قریه و وارد خرابه ‌ای شد. به یکی از بنده‌ های خدا برخورد کرد که چند صفت داشت: مبتلا به جذام بود؛ زمینگیر و مبتلای به برص بود. این چند بیماری را داشت، ولی زبانش به تسبیح خدای متعال مشغول بود و مرتب خدا را تسبیح می‌ کرد. موسی (علیه ‌السلام) به جبرئیل عرض کرد: آن بنده‌ ای که بنا بود ما ببینیم، کیست؟ فرمود: همین بنده است. موسی عرض کرد: من خیال کردم با یک کسی رو به ‌رو می‌ شوم که شب زنده دار و روزه دار است، اما با یک آدم زمینگیر جذامی و مبتلا به برص در یک خرابه رو به ‌رو شدم. فرمود: این همان محبوب‌ ترین بنده خدا و عابدترین بنده‌ هاست؛ حالا شما نگاه کنید من مأمورم دو چشم او را از او بگیرم. تصرف کرد و چشم‌ های این فرد از او گرفته شد. همین که نابینا شد، به خدای متعال عرضه داشت: الحمدلله خدایا مادامی که مصلحت دانستی، مرا برخوردار از آن نعمت کردی و الان که مصلحت ندانستی، این نعمت را از من گرفتی؛ ولی من در تو ‌آرزوهای طولانی دارم. این که چشم را از من گرفتی، امیدم از تو قطع نمی ‌شود.

«یا بار و یا وصول» ای کسی که به من نیکی می‌ کنی و به من پیوند می ‌زنی و صله تو به من می ‌رسد. موسی کلیم آمد کنار این بیمار نشست و فرمود: من مستجاب الدعوه هستم، اجازه می ‌دهید دعا کنم خدای متعال آنچه از تو گرفته، به تو برگرداند؟ سلامتی را به تو برگرداند؟

عرض کرد: نه. من آنچه خدا بر من می ‌پسندد، بیشتر دوست دارم از آن چه پسند خودم هست. من همین را می ‌پسندم. من به این وضعیت رضایت دارم. موسی کلیم یک پرسش از او کرد و فرمود: یک جمله ‌ای گفتی وقتی چشمت گرفته شد، به خدا عرضه داشتی «یا بار و یا وصول» خدا به تو چه داده است؟ یک آدم زمینگیر جذامی خرابه نشین مبتلا به برص که چشم ‌هایت هم از تو گرفته شده است. این چه پیوند و صله ای است که خدا به تو کرده است؟

فرمود: موسی! در این قریه یک نفر خداشناس است و آن من هستم؛ خدای متعال خودش را به من عطا کرده است و دیگر مهم نیست که چشم به من بدهد یا ندهد؛ سر پا باشم یا زمینگیر باشم؛ سالم باشم یا بیمار باشم.

این حقیقت برکات رضاست و اگر کسی به این مقام رسید، دیگر کاری ندارد که خدای متعال در حق او چه تدبیر می‌ کند.

منبع: قدس آن لاین

 
تاريخ: ۱۳۹۵/۹/۳
نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما:
سامانه اعزام مبلغ دفتر تبلیغات سمتا
 کارگاه شناخت سینمای اخلاقی
دوره آموزشی پاسخگویی به پرسش های قرآنی
نجم الثاقب
ثبت نام جذب و گزینش
تربیت مبلغ خواهران
دوره مسیحیت
نقد فرق تصوف و دراویش
زمانبندی امتحانات بینش مطهر
فراخوان جذب، گزینش و ارتقاء رتبه
پاتوق داستان
ایپرسش
دانلود نرم افزارهای مرکز ملی پاسخگویی
فرم ارسال اخبار شما
لینکستان سایت‌های مرتبط
آخرین اخبار سایر خبرگزاریها
  صفحه اصلی  |   گزارش از مطالب  |   درباره ما  |   اخبـــار  |   دانلود نرم افزار 
Copyright © 2010. All rights reserved.
Developed by WebBox Portal