حساب کاربری | عضویت    امروز: ۱۳۹۹ دوشنبه ۱۸ فروردين     
ارسال به دوستان  نسخه چاپی
پایگاه اطلاع رسانی رسالات:
 توصیه‌های تبلیغی حضرت آیت الله العظمی شیخ علی فلسفی به مبلغان و روحانیون در آستانه ماه مبارک رمضان
مطالب برگرفته از مصاحبه پایگاه اطلاع رسانی رسالات با حجت الاسلام والمسلمین حسین شرفی برگزیده دومین جشنواره تبلیغ مطهر می‌باشد که توصیه‌های تبلیغی استاد فقید حضرت آیت الله العظمی شیخ علی فلسفی استاد شاخص و برجسته دروس خارج فقه و اصول حوزه کهن خراسان به مبلغان و علمای حوزه علمیه را در آستانه ماه مبارک رمضان بیان می‌کند.

  در بهمن ماه سال 1374 شمسی، برابر با 25 شعبان المعظم 1416 قمری، پیش از ماه مبارک رمضان و به هنگام تعطیلی دروس حوزه‌های علمیّه، که روحانیون و اهل علم برای تبلیغ ماه رمضان آماده می‌شدند، استاد بزرگوار حضرت آیه ا... العظمی فلسفی رحمة ا... علیه، به جای دو نوبت درس خارج فقه و اصول، مواعظی بلیغ و رهنمودهایی نغز ارائه دادند.

استاد با خلوص و با معنویتشان، سخن از دل بر می‌آورد و به اسرار و حکمت‌ها اشاره می‌کرد.

محضر استاد و مدرس بزرگ مدرسه آیه ا... العظمی خویی رحمة ا... آکنده از معنویت بود و شرکت کنندگان از شاگردان قدیم و جدید دو چندان آمده بودند تا درس عمل و اخلاص بیاموزند و از مرد حق، حقیقت بشنوند.

از فیض وجود مرحوم آیت ا... فلسفی همه روحانیون و اهل علم حال خوشی یافته بودند. همه و همه یقین داشتند که این فرزانه ادب و متانت از صمیم قلب و به صدق و صواب لب گشوده و مبلّغان را از دانش و ارشاد به عمل صالح سیراب خواهد کرد.

ایشان نخست این پرسش را مطرح کرد: آیا اعتبار اهل علم کم شده است؟

و در پاسخ فرمودند: برخی از آقایان بر این باورند که امروزه اقبال به اهل علم کم شده است و مردم استقبال چندانی از روحانیّت ندارند و چه بسا گاهی احترام لازم به روحانیت کم است، به مسائل دینی هم کمتر علاقه نشان می‌دهند و آن گونه که باید گرم و گیرا نیستند.

شاید آقایان درست فکر می‌کنند و صحیح می‌گویند، و بنده اشتباه می‌کنم، اما به نظر بنده اگر روحانی و اهل علم، لااقل سه امتیاز داشته و از این خصوصیّات بهره‌مند باشد، امروز نیز محبوب مردم است و مورد احترام. اقبال مردم به او زیاد است و قدر او را می‌دانند و از منزلت بالایی برخوردار است ولی اگر اهل علمی از این امتیازهای حداقلی برخوردار نباشد، طبیعی است که گله‌مند باشد و گمان کند مردم از اهل علم روی برگردانده‌اند و به امور دینی کمتر علاقه دارند.

پیش از شمارش امتیازها، با فرض این که چنین دغدغه‌ای صحیح باشد، عرض می‌کنم:

اگر اقبال مردم به اهل علم و روحانیون کم شده است، نباید از اهتمام ما بکاهد. البته اعمالی از ما سر زده و سر می‌زند و عملکرد ما، گونه‌ای بوده که در این کم اقبالی دخیل است؛ یعنی اگر عامل به علم خود نباشیم و صاحبان علم به علم و گفته خود کمتر عمل کنند و رفتار آن‌ها، گفتارشان را تصدیق و تأیید نکند، طبیعی است که شأن و مقام خود را پائین آورده‌اند. اگر به گمان برخی، اعتبار اهل علم کم شده است، بیشتر مربوط به خودماست و باید در وضع خود دقت کنیم.

از این رو عرض می‌کنم، اگر روحانی، لااقل از سه امتیاز برخوردار باشد، اکنون نیز پر نفوذ و محترم خواهد بود:

1- اگر روحانی حرف خوب داشته باشد، مطالب را خوب بداند، از معلوماتی گرانبار، پر مغز و مطالعاتی سرشار بهره‌مند باشد.

2. حرف خوب را خوب بیان کند، خوب تبلیغ نماید و از عهده تبلیغی شایسته به خوبی برآید.

3. روی موازین عمل کند. رفتاری مناسب و مطابق شأن روحانی خود داشته باشد. آن گونه که از وی انتظار می‌رود به علم و گفتار خود عمل کند

چنین روحانی ای را همه دوست دارند، و اعتبارش کم نشده است. من نیافته‌ام روحانی فاضل و متدینی را که روی موازین عمل کند و مطالب را خوب به مردم بگوید، اما مردم او را دوست نداشته باشد. این چنین اهل علمی هنوز هم محبوب است، چنان که حضرت امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌فرماید:

« لوأن حملة العلم حملوه بحقه لاحبهم الله وملائکته وأهل طاعته من خلقه ، ولکنهم حملوه لطلب الدنیا فمقتهم الله وهانوا علی الناس».(بحار الانوار ج 2 ص 37)

اگر اهل علم آن چنان که شایسته است، علم را حمل کنند و بار مسئولیت آن را بر دوش کشند، خداوند و فرشتگان و مردم درست پیشه، او را دوست خواهند داشت ولی آنان که علم را به خاطر دنیا طلبی فرا گرفتند، به همین جهت خداوند برایشان خشمگین می‌شود و نزد مردم نیز خوار و بی مقدار خواهند گشت.

به نظر بنده، اعتبار آدم خوب کم نشده است، حتّی آدم بی دین هم او را دوست دارد، چرا که چنین شخصی حامل «حکمت» است و حکمت دوست داشتنی است. حرف خوب را هر که بگوید مردم طالب اند، اگر انسان خوب صحیح و متقن، حرف خوب را بزند، مردم پذیرایند. اگر چنین بود و چنین عمل کرد، بالفرض هم که اعتنا نکردند، «در راه هدایت هراسی نیست». آری باید متوجّه خودمان باشیم و احوال خود را بسنجیم.

حضرت امام سجاد، زین‌العابدین علیه‌السلام از جایی می‌گذشتند که دیدند حسن بصری مردم را موعظه می‌کند. حضرت فرمود: اگر الآن با همین حالتی که داری مرگت فرا رسد، همین وضعیت را می‌پسندی که خدا را با آن ملاقات کنی؟

عرض کرد: نه

حضرت پرسید: امید آن داری که دوباره به این دنیا برگردی و جبران کنی؟

عرض کرد: نه

حضرت فرمود: آیا امید داری که جای دیگری باشد که فرصت اصلاح حالت را داشته باشی؟

عرض کرد: نه

حضرت فرمود: پس احمق تر از تو کسی نیست که خودت چنین هستی، ولی مردم را نصیحت می‌کنی!

آری واعظ و مبلغ باید نخست خود به گفتارش عمل کند و حال مناسب را پیدا کرده باشد، تا مردم را دعوت به آن کند. البته اگر ملاک این باشد، بنده اکنون نباید برای شما حرف بزنم و شما هم اگر مثل من هستید نباید حرف بزنید.

اما این عذری نیست که انسان دست از وظیفه تبلیغ بکشد و این حرف من سبب نشود که از رفتن به تبلیغ منصرف شوید، ولی باید سعی کنیم که به گفته خود عمل کنیم.

آنچه برای خود می‌پسندیم برای مردم بخواهیم و آنچه برای خود نمی‌پسندیم، برای مردم نخواهیم. حضرت امیرالمؤمنین علیه‌السلام می‌فرماید:

«تحبّ للنّاس ما تحبّ لنفسک و تکره لهم ما تکره لها» (بحار الانوار ج 74 ص 210)

آنچه برای خود می‌خواهی برای مردم بخواه و آنچه برای خود نمی‌پسندی برای مردم روا مدار.

این جامع‌ترین و نیکوترین حکمت است که همه چیز را در خود جای داده است.

انسان به همین نکته عمل کند، او را کفایت می‌کند و همه چیز درست می‌شود.
تاريخ: ۱۳۹۱/۵/۴
نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما:
سامانه اعزام مبلغ دفتر تبلیغات سمتا
نقد مسیحیت
کوثر هدایت 98
نقد فرق تصوف و دراویش
تربیت مبلغ خواهران
کارگاه مطالعات سینمایی
نقد عرفان های نوظهور
پاسخگویی به شبهات مذهبی
زمانبندی امتحانات بینش مطهر
فراخوان جذب، گزینش و ارتقاء رتبه
پاتوق داستان
ایپرسش
دانلود نرم افزارهای مرکز ملی پاسخگویی
فرم ارسال اخبار شما
لینکستان سایت‌های مرتبط
آخرین اخبار سایر خبرگزاریها
  صفحه اصلی  |   گزارش از مطالب  |   درباره ما  |   اخبـــار  |   دانلود نرم افزار 
Copyright © 2010. All rights reserved.
Developed by WebBox Portal