حساب کاربری | عضویت    امروز: ۱۳۹۸ جمعه ۱ شهريور     
ارسال به دوستان  نسخه چاپی
 مقام عصمت چيست و چه مراتبي دارد؟
حضرت آيت ا... مکارم شيرازي در پاسخ به سوالي درباره مفهوم و حقيقت عصمت، مراحل عصمت را در دو قالب مطلق و نسبي تشريح کرد.
حقيقت عصمت چيست؟

عصمت در مورد پيراستگى از گناه درجه والاى تقواست و هر نوع ماهيتى که براى تقوا تصور شود به صورت کامل در عصمت موجود است، هرگاه تقوا را يک نيروى درونى و يک حالت نفسانى بدانيم که انسان را از بسيارى از گناهان باز مى دارد، بايد «عصمت» را نيز به همان نحو ترسيم کنيم و آن را يک نيروى باطنى و درونى بدانيم که فرد معصوم را از ارتکاب گناه به صورت مطلق، بلکه از انديشه درباره آن باز مى دارد، و از اين جهت محققان، «عصمت» را اين گونه تعريف مى کنند: «قُوَّةٌ تَمْنَعُ الإِنْسانَ عَنِ اقْتِرافِ المَعصِيَةِ وَالوُقُوعِ فِى الخَطاء».[1]؛ عصمت نيرويي است که انسان را از ارتکاب گناه و وقوع در خطا باز مي دارد. و به ديگر سخن، عصمت يک حالت راسخ در نفس معصوم و يا يک ملکه نفسانى است که مانند ديگر ملکات براى خود آثار ويژه اى دارد که هرگز از آن جدا نمى شود و مى توان آن را مانند «شجاعت» و «عفّت» و«سخاوت» دانست که هر کدام در نفس انسانى به صورت راسخ و استوار وجود دارد و داراي آثار ويژه اى است. انسانى که ذاتاً شجاع و دلير، سخىّ و بخشنده، عفيف و پاکدامن باشد به شدت آثار مخالفت را از خود طرد مي کند و اجازه نمى دهد که ترس، گرفتگى و کارهاى قبيح و زشت به زندگى او راه يابد. جريان «عصمت» نيز از اين مقوله است، فرد معصوم در پرتو حالت کاملى از «تقوا» و «پاکدامنى» که در نفس و روان او راسخ و پا برجاست، به پايه اى مى رسد که پيوسته عصيان و تجرى و خلاف و خلافکارى را از محيط زندگى طرد مي کند و ساحت خود را از گناه و لغزش پاک نگه مى دارد. براى روشن شدن مطلب، يادآور مى شويم که، عصمت به صورت مطلق و گسترده، مربوط به گروه معدودى به نام انبيا و امامان عليهم السلام است. ولى «عصمت نسبى» يعنى مصونيت در برابر برخى از گناهان، اختصاص به آن گروه ندارد و بسيارى از انسان هاى شريف را نيز در بر مى گيرد، اين گروه از انسان ها هر چند نسبت به تمام گناهان مصونيت ندارند ولى بدون شک نسبت به برخى از آنها داراى مصونيت اند و نه تنها برخي گناهان را انجام نمى دهند، بلکه به فکر انجام آن نيز نمى باشند مثلاً گردش در خيابان ها به صورت لخت مادر زاد از گناهان کبيره است که انسا ن هاى شريف نه تنها آن را انجام نمى دهند، بلکه به فکر انجام آن نيز نمى افتند. گروه زيادى از افراد نسبت به گناهانى مانند سرقت مسلحانه در نيمه شب، يا قتل انسان هاى بى گناه يا انتحار و خودکشى، مصونيت دارند و داراى حالت درونى خاصى اند که عوامل پيدايش اين نوع گناهان در محيط ذهن آنها آن چنان محکوم و مورد تنفّر است که حتى به فکر ارتکاب آنها نيز نمى افتند. با تصوير «عصمت نسبى» که در غالب افراد نسبت به برخى از گناهان وجود دارد، مى توان به ماهيت «عصمت مطلق» و گسترده نسبت به تمام گناهان، پى برد و آن را چنين توصيف کرد: يک نيروى باطنى و يک حالت نفسانى و يک نوع تقوا و پيراستگى درونى، آنان را از انديشه گناه تا چه رسد انجام آن، باز مى دارد و اگر اين حالت از آنان گرفته شود به سان افراد عادى مى شوند که تنها عصمت نسبى دارند نه عصمت مطلق.[2]

تاريخ: ۱۳۹۱/۱۲/۲۱
نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما:
سامانه اعزام مبلغ دفتر تبلیغات سمتا
کارگاه مطالعات سینمایی
دوره مسیحیت
نقد فرق تصوف و دراویش
تربیت مبلغ خواهران
زمانبندی امتحانات بینش مطهر
فراخوان جذب، گزینش و ارتقاء رتبه
پاتوق داستان
ایپرسش
دانلود نرم افزارهای مرکز ملی پاسخگویی
فرم ارسال اخبار شما
لینکستان سایت‌های مرتبط
آخرین اخبار سایر خبرگزاریها
  صفحه اصلی  |   گزارش از مطالب  |   درباره ما  |   اخبـــار  |   دانلود نرم افزار 
Copyright © 2010. All rights reserved.
Developed by WebBox Portal