حساب کاربری | عضویت    امروز: ۱۳۹۸ پنج شنبه ۸ اسفند     
ارسال به دوستان  نسخه چاپی
پایگاه فرهنگی تبلیغی رسالات:
 چرا در چرخه گناه- توبه گرفتار شده‌ایم؟ راه نجات از این تکرار و داشتن حرکتی پیوسته به سمت خدا چیست؟
برای یافتن پاسخ این سوال باید مقدمتا بدانیم که دو نوع دین شناسی داریم. دین شناسی تنوعی و دین شناسی اکتشافی. دین شناسی تنوعی همان چیزی است که متاسفانه اکثر ما دچارش شده ایم.

دین شناسی تنوعی همان است که متاسفانه دچارش هستیم. یعنی درطول روز هرکار خواستیم می‌کنیم، گناهمان را مرتکب می‌شویم، بعد شب یک سخنرانی یا منبر یا روضه سیدالشهدا پیدا می‌کنیم و برای امام حسین علیه السلام اشکی می‌ریزیم و توبه می‌کنیم و آخر شب هم که کوله بار گناهانمان را خالی کردیم پیش زن وبچه‌مان می‌رویم و با خانواده‌مان زندگی می‌گذرانیم. باز دفعه بعد می‌خواهیم خوب باشیم اما انگاردست خودمان نیست، دوباره گناه می‌کنیم و دوباره توبه می‌کنیم و دوباره زندگی را از سر می‌گیریم. جالب اینجاست که در هنگام توبه به خدا و امام حسین علیه السلام قول می‌دهیم و واقعا هم می‌خواهیم خوب باشیم و دیگر گناه نکنیم اما معلوم نیست چرا از عهده‌ی عمل کردن به قولمان برنمی‌آییم.

ویژگی دین شناسی تنوعی این است که هر دفعه به یک مجلس خاص می‌رویم و هر دفعه باید جایمان را عوض کنیم. باید منبری که می‌رویم منبر جدیدی باشد. اگر پای منبر قبلی برویم دیگر برایمان جذاب نیست و ما را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد. چرا؟ چون یکبار شنیده‌ایم و آن را بلدیم. حالا باید چیز جدیدی به ما یاد بدهند تا تحت تاثیرش قرار بگیریم. داشته‌های قبلی برایمان ملال آور و خسته کننده است. همه‌اش انتظار داریم که: آقا شیخ یک چیز جدید بگو یاد بگیریم. قبلی‌ها را که بلدیم. نتیجه‌ی کار این می‌شود که همه‌ی ما تبدیل می‌شویم به اقیانوس، اما چه فایده، اقیانوسی به عمق یک سانتیمتر. این به چه درد می‌خورد؟ اگر از هر کداممان بپرسند خلافت حضرت علی علیه السلام را اثبات کن در آن می‌مانیم و نمی‌توانیم جواب بدهیم.

این همان دین شناسی تنوعی است. هر بار هم چیزهای خوب و باارزشی یاد می‌گیریم اما نمی‌توانیم گناه هم نکنیم. روز بعد دوباره می‌خواهیم خوب باشیم اما به گناه که می‌رسد انجامش می‌دهیم و بازدوباره درِ خانه‌ی امام حسین علیه السلام پناه می‌بریم و اشک می‌ریزیم و توبه می‌کنیم و تصمیم می‌گیریم انسان دیندار و مقیدی باشیم اما باز زندگی عادی را شروع می‌کنیم، باز گناه و توبه، و دریک کلام در یک دور تسلسل گرفتار شده‌ایم. گیر ما کجاست؟ عیب کار کجاست؟ به جواب این سوال می‌رسیم اما لازمه‌اش اینست که دین‌شناسی اکتشافی را نیز بشناسیم.

دین شناسی اکتشافی آن نوع از دین شناسی و معرفت دینی است که در آن یک‌جا تمرکز می‌کنیم و به تکرار و یادآوری و تثبیت یک حوزه یا عمل یا روند خاص می‌پردازیم. تکرار در دین شناسی اکتشافی را با دین شناسی تنوعی نباید اشتباه بگیریم. در دین شناسی تنوعی ما هر دفعه سراغ چیزهای نو می‌رویم و این عملِ دیدن مطالب و محتواهای جدید و نو را تکرار می‌کنیم اما در دین‌شناسی اکتشافی ما فقط سراغ یک چیز می‌رویم و همان‌را آن‌قدر تکرار می‌کنیم و رویش تمرکز می‌کنیم که تا مغز استخوانمان درما نفوذ کند و تا خوب ملکه‌ی ذهن و روح و قلبمان نشود سراغ چیز دیگر نمی‌رویم. در مورد اول ما دیدن کارهای مختلف را تکرار می‌کنیم اما در مورد دوم یک کار خاص را تکرار می‌کنیم.

در مورد اول اگر مطلبی که شنیده‌ایم دوباره بخواهند برایمان بگویند حوصله‌اش را نداریم و برایمان خسته کننده می‌شود اما در مورد دوم با دل و جان به سمت تکرار و تذکر و شنیدن و عمل کردن به مطلبی می‌رویم که قبلا یادگرفته‌ایم. خیلی وقت‌ها می‌بینیم عالمان و بزرگان دین به انسان‌هایی که از خودشان کوچکترند و کم‌سوادترند می‌خواهند که آن‌ها را نصیحت کنند. آیا این به معنی این است که آنها آن مطلب را بلد نیستند؟ معلوم است که خیر. اتفاقا خیلی هم بهتر بلدند اما می خواهند شنیدن آن مطلب از زبان دیگران برایشان تکرار و تذکر و یادآوری باشد و برایشان خوب حفظ و تثبیت شود. مولونا در شعری زیبا این مطلب با به ما می‌گوید:

خوشتر آن باشد که وصف دلبران         گفته آید در حدیث دیگران

نتیجه‌ی این نوع دینداری می‌شود همان که به جای تبدیل شدن به اقیانوس یک سانتی تبدیل می‌شویم به چاه عمیق پرآبی که هرچه به عمقش می‌رویم تمام نمی‌شود و باز می‌بینیم عمق بیشتری دارد. اقیانوس یک سانتی هزار هم که اقیانوس باشد براحتی از بین می‌رود یا حداقل هیچ کاری از عهده‌اش برنمی‌آید اما چاه عمیق همیشه هست و دائم و پایدارو سودمند است.

خلاصه دین‌شناسی اکتشافی این است که ثابت قدم باشیم. نباید دائما از این شاخه به آن شاخه برویم. نباید با شنیدن هر چیز، دیگر از آن خسته شویم. بلکه باید یک‌جا بنشینیم و شاگردی کسی کنیم و تا خوب پخته نشده‌ایم سراغ یادگرفتن چیزهای دیگر نرویم. این نوع یادگرفتن است که در روح ما تاثیر می‌گذارد و ما را از گناه دور نگه می‌دارد و پیشرفت در دین و ترقی در معنویات را برایمان به ارمغان می‌آورد. تنها سراغ چیزهای خوب رفتن کافی نیست زیرا به ما قدرت غلبه برگناه و پیشرفت معنویت را نمی‌دهد. بلکه تمرکز و تکرار و تثبیت است که به ما قدرت می‌دهد تا شیطان را شکست دهیم و پیشرفتمان را ادامه دهیم.

حالا می‌فهمیم که باید تکرار و تمرکز کنیم، اما این کارسخت است و زحمت دارد. تنوع هرچند به ما قدرت نمی‌دهد اما هر بار ما را سراغ چیزهای نو می‌برد و این به خودی خود جالب است، ولی تکرار کردن و تمرکز و یادآوری سخت است و زحمت دارد.

متاسفانه عادت داریم دینداری‌مان ناقص باشد و دائما گناه کنیم و باز توبه کنیم و به زندگی عادی‌مان برگردیم. برایمان سخت است یک چیز را خوب عمل کنیم و ملکه‌ی ذهن و روحمان کنیم و برای همین می‌خواهیم هم خوب باشیم و خوب هم می‌شویم، به خدا و اهل بیت هم قول میدهیم که خوب باشیم اما چون خوبی درما نفوذ نکرده، شیطان راحت گولمان می‌زند و به گناه می‌افتیم. حالا چکار کنیم که راه اول را رها کرده و سراغ راه دوم برویم. دنبال جواب این سوال می‌گردیم که چکار کنیم تا گناه را برای همیشه رها کنیم وگرد آن هم نگردیم تا نیاز به توبه هم نداشته باشیم و اگر می‌خواهیم خوب باشیم سیرصعودی داشته باشیم و به جای درجا زدن، ثابت قدم باشیم و به درجات بالاتر برسیم؟ چطور می‌توانیم سختی تمرکز و تمرین را برای خود شیرین کنیم و ثابت قدم باشیم؟ جواب تمام این سوالات در کلام شیرین حضرت علی (ع) است که به بهترین وجه راه را به ما نشان می‌دهند...

ادامه دارد...

برگرفته از جلسات تفسیر موضوعی نهج البلاغه، جناب حجه الاسلام والمسلمین زرین 

 

تاريخ: ۱۳۹۳/۶/۲۶
نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما:
سامانه اعزام مبلغ دفتر تبلیغات سمتا
نقد مسیحیت
کوثر هدایت 98
نقد فرق تصوف و دراویش
تربیت مبلغ خواهران
کارگاه مطالعات سینمایی
نقد عرفان های نوظهور
پاسخگویی به شبهات مذهبی
زمانبندی امتحانات بینش مطهر
فراخوان جذب، گزینش و ارتقاء رتبه
پاتوق داستان
ایپرسش
دانلود نرم افزارهای مرکز ملی پاسخگویی
فرم ارسال اخبار شما
لینکستان سایت‌های مرتبط
آخرین اخبار سایر خبرگزاریها
  صفحه اصلی  |   گزارش از مطالب  |   درباره ما  |   اخبـــار  |   دانلود نرم افزار 
Copyright © 2010. All rights reserved.
Developed by WebBox Portal