حساب کاربری | عضویت    امروز: ۱۳۹۹ سه شنبه ۱۲ فروردين     
ارسال به دوستان  نسخه چاپی
پایگاه فرهنگی تبلیغی رسالات:
 توبه و پشیمانی و اسباب آن
توبه در لغت به معنای بازگشت است. بازگشت در امور فیزیکی معنای روشنی دارد، یعنی انسان راهی را که رفته برگردد. اما در امور نفسانی توبه یعنی روح انسان که مدتی از حیات خود را با یک سری از خصلت‌ها سپری کرده، به دلیل یک انقلاب و تحول درونی، آن‌ها را ترک کند و برگردد.

بدان که ضدّ اصرار بر معاصی، توبه و پشیمانی است و اصل «توبه» به معنی بازگشت و رجوع است و مراد در این‌جا بازگشت به خداست به خالی ساختن دل از قصد معصیت و رجوع از دوری از درگاه الهی به قرب و نزدیکی و حاصل آن ترک معاصی است در حال، عزم بر ترک آن‌ها در آینده و تلافی تقصیرات. حقیقت توبه به سه چیز متحقق می‌گردد:

اول: به قوّت ایمان و نور یقین، زیرا هرگاه بنده‌ای را ایمان به خدا و اعتقاد به پیغمبر او باشد و به فرموده ایشان اعتماد داشته باشد و بداند گناهی که از او صادر شده، حجابی است میان او و آن‌چه خدا وعده فرموده است، از سعادات دنیویه و اخرویه و مراتب عالیه و درجات متعالیه، البته آتش پشیمانی در دل او افروخته می‌شود و از یاد معاصی گذشته متالم می‌گردد. اگر ایمان او سست و اعتقاد او نادرست باشد، این حالت به او دست نداده و پشیمانی که یکی از اجزای توبه است، از برای او حاصل نمی‌گردد.

دوم: به پشیمانی و ندامت از کرده‌ی خود. به این معنی که: دل به یاد آن‌چه از او صادر شده از گناهان متألم و محزون شود و آرزو کند که: ای کاش آن عمل از او صادر نشده بود و به سبب صدور آن، قرین تأسف و اَلَم باشد. این نتیجه‌ی یقین سابق است، زیرا مادامی که یقین به این‌که بواسطه‌ی معصیت به درجه هلاکت می‌رسی نداشته باشی، پشیمانی از برای تو حاصل نمی‌گردد.

سوم: ترک آن‌چه مرتکب آن است از معصیت در حال و عزم بر ترک آن در تتمّه‌ی عمر خود و قصد تلافی تقصیری که از او صادر شده است. این نتیجه‌ی پشیمانی مذکور است. پس مادامی که این امر متحقق نشود، توبه حاصل نمی‌گردد.

و بعضی توبه را عبارت از این سه می‌دانند و جمعی دیگر می‌گویند: توبه همان ندامت و پشیمانی است و یقین مذکور، مقدمه‌ی آن و ترک در مستقبل ثمره آن است. بنابراین قول، اشکالی لازم نمی‌آید در خصوص کسی که معصیتی از او صادر شده باشد و بعد از این مثل آن معصیت برایش مقدور نباشد؛ مثل کسی که زنا کرده باشد و بعد عنین شده باشد، یا چنان پیر شده باشد که دیگر صدور زنا از او متصور نباشد، یا گناهی دیگر کرده باشد که بعد از توبه چندان زنده نماند که بتواند بار دیگر آن گناه را انجام دهد. زیرا اگرچه نمی‌توان گفت که چنین شخصی در تتمّه‌ی عمر، آن گناه را ترک کرده و لی ندامت و پشیمانی بر گذشته در حق او ممکن است. پس اگر توبه، همان پشیمانی باشد، پس برای چنین شخصی توبه میسر می‌باشد و توبه او مقبول خواهد شد.

ولی بنابر قول اول، که ترک معصیت در آینده کرده باشد، لازم نمی‌آید که برای این شخص توبه میسر نباشد؛ زیرا ترک گناه وقتی صورت می‌پذیرد که قدرت بر آن داشته باشد و کسی که نتواند گناهی را انجام بدهد، نمی‌گویند آن را ترک کرد؛ و این، منافیِ ظاهرِ شرع است.

و از اخبار مستفاد می‌شود که، توبه قبول می‌شود، اگرچه این قدر زنده نماند که دیگر نتواند آن معصیت را انجام دهد (کافی، ج 2، ص 440). برخی وجوهی در دفع این اشکال بنابر این قول گفته‌اند، که چندان فایده‌ای در ذکر آن‌ها نیست. ظاهر این است که توبه، همان ندامت و پشیمانی بر گذشته است، با عزم ترک در آینده، در صورت قدرت و امکان؛ و اما نفسِ ترک کردنِ آن، ثمره‌ی توبه است.

منبع: معراج‌السعادة ملا احمد نراقی

 
تاريخ: ۱۳۹۳/۹/۱۰
نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما:
سامانه اعزام مبلغ دفتر تبلیغات سمتا
نقد مسیحیت
کوثر هدایت 98
نقد فرق تصوف و دراویش
تربیت مبلغ خواهران
کارگاه مطالعات سینمایی
نقد عرفان های نوظهور
پاسخگویی به شبهات مذهبی
زمانبندی امتحانات بینش مطهر
فراخوان جذب، گزینش و ارتقاء رتبه
پاتوق داستان
ایپرسش
دانلود نرم افزارهای مرکز ملی پاسخگویی
فرم ارسال اخبار شما
لینکستان سایت‌های مرتبط
آخرین اخبار سایر خبرگزاریها
  صفحه اصلی  |   گزارش از مطالب  |   درباره ما  |   اخبـــار  |   دانلود نرم افزار 
Copyright © 2010. All rights reserved.
Developed by WebBox Portal