حساب کاربری | عضویت    امروز: ۱۳۹۸ سه شنبه ۳۰ مهر     
ارسال به دوستان  نسخه چاپی
پایگاه فرهنگی تبلیغی رسالات:
 کمک و گره‌گشایی از کار مردم
امام صادق علیه‌السلام از پدرشان و ایشان از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نقل کرده است که آن حضرت فرمودند: «وَ اللَّهِ لَقَضَاءُ حَاجَةِ الْمُؤْمِنِ خَیْرٌ مِنْ صِیَامِ شَهْرٍ وَ اعْتِکَافِه»؛ به خدا قسم، برآوردن حاجت مؤمن بهتر از یک ماه روزه و یک ماه اعتکاف است. (بحارالانوار، ج 71، ص 285، ح 6)

سه روایت تأمّل‌برانگیز در مورد کمک و دستگیری از دیگران

1) امام رضا علیه‏‌السلام فرمودند: «مَن فَرَّجَ عن مُؤمِنٍ فَرَّجَ اللّه‏ُ عن قَلبهِ یومَ القِیامَةِ.»؛ هركـه گره از كار مـؤمنى بـگشاید، خـداوند در روز قیامت گره غم از دل او بگشاید. (منتخب میزان الحكمة، ص 270)

2) امام صادق علیه‏‌السلام: «مَن رأى أخاهُ عَلى أمرٍ یكرَهُهُ فَلم یرُدَّه عَنهُ وَهُو یقدِرُ علَیهَ فقد خانَهُ.»؛ هر كه برادر خود را گرفتار امرى ناخوشایند ببیند و بتواند آن را از او برطرف سازد و چنین نكند، بى‏‌گمان به او خیانت ورزیده ‏است. (بحار الأنوار، ج 75، ص 65؛ منتخب میزان الحكمة، ص 14)

3) امام صادق علیه‌‏السلام: «إنّ الرَّجُلَ لَیسألُنی الحاجَةَ فَاُبادِرُ بقَضائها مَخافَةَ أن یستَغنِی عَنها فلا یجِدَ لَها مَوقِعا إذا جاءَتْهُ.»؛ هرگاه مردى دست نیاز سوى من دراز كند، در رفع نیاز او مى‏‌شتابم، زیرا مى‌‏ترسم كار از كار بگذرد و اقدام من در كمك به او دیگر به كارش نیاید. (عیون اخبار الرضا علیه‌‏السلام، ج 2، ص 179؛ منتخب میزان الحكمة، ص 264)

داستان فقیر و مأمون

فقیری نزد مأمون آمد و گفت: فقیرم. مأمون گفت: ما همه فقیر هستیم! چنان‌که خداوند می‌فرماید: «یا أیُّهَا النّاسُ أنْتُمُ الفُقَراءُ اِلَی اللّهِ«؛ ای مردم! شما همگی نیازمند به خدایید. فقیر گفت: اراده حج دارم. مأمون گفت: «وَ لِلّهِ عَلَی النّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ اِلَیهِ سَبیلاً»؛ و برای خدا بر مردم است که آهنگ خانه خدا کنند، آن‌ها که توانایی رفتن به سوی آن دارند. اگر پول نداری حج از تو ساقط است. فقیر گفت: من به امید کمک نزد تو آمده‌ام، نه سخنرانی. (مجله مبلّغان، شماره 82)

چند خاطره کوتاه از شهید باقری

1) سال آخر دبیرستان بود. شب با مهمان غریبه‌ای رفت خانه. شام بهش داد و حسابی ازش پذیرایی کرد. می‌گفت: «بنده‌ی خدا از شهرستان آمده. تهران فامیل نداره. فردا صبح اداره‌ی ثبت کار داره. می‌ره.» دلش نمی‌آمد کسی گوشه‌ی خیابان بخوابد.

2) دیدم از بچه‌های گردان ما نیست، ولی مدام این طرف و آن طرف سرک می‌کشد و از وضع خط و بچه‌ها سراغ می‌گیرد. آخر سر کفری شدم و با تندی گفتم: «اصلاً تو کی هستی این‌قدر سین جیم می‌کنی؟» خیلی آرام جواب داد: «نوکر شما بسیجی‌ها.» (یادگاران؛ کتاب باقری، انتشارات روایت فتح)

قرآن و اهمیّت نیکی و خدمت به مردم

1) درخواست نفع رسانی

در قرآن از زبان حضرت عیسی علیه‌السلام می‌خوانیم: «وَ جَعَلَنی مُبارَکاً أَیْنَ ما کُنْتُ»؛ و مرا هر جا که هستم، پر برکت قرار ده. (مریم، آیه 31) حضرت صادق علیه‌السلام فرمودند: «مقصود از جَعَلَنی مُبارَکاً، جَعَلَنِی مُبارَکاً نفَّاعاً است؛ یعنی خدایا! مرا بسیار سودمند و نفع رساننده (به مردم) قرار بده.» (کافی، ج 2، ص 165)

2) محسنین در قرآن

خداوند متعال، چهار نوبت با صراحت، چنین اعلام می‌دارد: «إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُحْسِنینَ»؛ خدا نیکوکاران را دوست می‌دارد. (بقره، آیه 195 و ...)

پروردگار متعال در چهار آیه تأکید می‌کند: «إِنَّ اللَّهَ لا یُضیعُ أَجْرَ الْمُحْسِنینَ»؛ خدا پاداش نیکوکاران را ضایع نمی‌کند. (توبه، آیه 120 و ...)

قرآن در بیش از نه مورد درباره پاداش‌های محسنین می‌فرماید: «وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنینَ»؛ به راستی این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم. (انعام، آیه 84 و ...)

درباره پاداش اخروی محسنان تعبیرات بلندی آمده است که عبارت اند از:

الف) جاودانگی در بهشت: «خالِدینَ فیها وَ ذلِکَ جَزاءُ الْمُحْسِنینَ» (مائده، آیه 85)

ب) گواراترین زندگی: «کُلُوا وَ اشْرَبُوا هَنیئاً بِما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ، إِنَّا کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنینَ» (مرسلات، آیه 44)

پ) پاداش دنیا و آخرت: «فَآتاهُمُ اللَّهُ ثَوابَ الدُّنْیا وَ حُسْنَ ثَوابِ الآْخِرَةِ وَ اللَّهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنینَ»؛ (آل عمران، آیه 148)

ت) هر چه بخواهند: «لَهُمْ ما یَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ذلِکَ جَزاءُ الْمُحْسِنینَ»؛ (زمر، آیه 34)

این یک موقعیت خاص است که عنایات خاصه الهی را همراه دارد؛ نه موفقیت عام که «هُوَ مَعَکُم اَینما تَکوُنوُا» به راستی که با این همه پاداش و موقعیت باید به محسنان بشارت داد: «وَ بَشِّرِ الْمُحْسِنینَ» (اعراف، آیه 161)

به راستی که اگر احسان و خدمت به خلق، فقط همین تأکیدات و پاداش‌ها را داشت، بس بود که مردم، شب و روز به دنبال احسان و خدمت به خلق باشند؛ حال آن‌که در روایات رسیده از معصومان علیهم‌السلام و سیره آنان بیش از آن‌چه در آیات بیان شده، تأکید وجود دارد و به این موضوع اهمیت داده شده است که به نمونه‌هایی اشاره می‌شود:

محبوب‌ترین فرد

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند: «الْخَلْقُ عِیَالُ اللَّهِ فَأَحَبُّ الْخَلْقِ عَلَی اللَّهِ مَنْ أَدْخَلَ عَلَی أَهْلِ بَیْتِ مُؤْمِنٍ سُرُوراً»؛ مردم عائله و جیره‌خواران خداوندند. محبوب‌ترین مخلوقات نزد خدا کسی است که سودش به عائله خدا برسد و خانواده‌ای را خوشحال کند. (بحار الانوار، ج 71، ص 339، ح 121 و اصول کافی، ج 2، ص 164، ح 7)

برتر از روزه و اعتکاف

امام صادق علیه‌السلام از پدرش و او از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نقل کرده است که آن حضرت فرمودند: «وَ اللَّهِ لَقَضَاءُ حَاجَةِ الْمُؤْمِنِ خَیْرٌ مِنْ صِیَامِ شَهْرٍ وَ اعْتِکَافِه»؛ به خدا قسم، برآوردن حاجت مؤمن بهتر از یک ماه روزه و یک ماه اعتکاف است. (بحارالانوار، ج 71، ص 285، ح 6)

نعمت الهی

امام حسین علیه‌السلام می‌فرماید: «إِنَّ حَوَائِجَ النَّاسِ إِلَیْکُمْ مِنْ نِعَمِ اللَّهِ عَلَیْکُمْ فَلَا تَمَلُّوا النِّعَمَ»؛ از نعمت‌های خدا این است که مردم، حوائج خود را نزد شما می‌آورند؛ پس از نعمت‌های خدا [که حاجت مردم است] خسته و ملول نشوید. (همان، ص 318، ح 80)

کوچک نشمردن احسان

علی بن الحسین علیه‌السلام فرموده است: «ای شیعیان ما! بهشت را از دست نمی‌دهید، به سرعت و یا کندی در آن وارد می‌شوید؛ ولی در رسیدن به درجات بالای آن، با هم مسابقه دهید. بدانید بالاترین درجه و بهترین قصرها و خانه‌ها از آن کسی است که بهتر برادر مؤمنش را اجابت کند و بیش‌تر با فقرای مؤمنان هم‌دردی کند؛ به راستی خداوند عزیز و جلیل با یک کلمه که با برادر مؤمن (و در جهت خوشحالی او) صحبت می‌کند، به اندازه هزار سال خود را به بهشت نزدیک می‌کند؛ هر چند از کسانی باشد که باید در جهنم عذاب شود: «فَلاَ تَحْتَقِرُوا الْإِحْسَانَ إِلَی إِخْوَانِکُمْ فَسَوْفَ یَنْفَعُکُمُ اللَّهُ تَعَالَی حَیْثُ لاَ یَقُومُ مَقَامَ ذَلِکَ شَیْ ءٌ غَیْرُه»؛ [هیچ گاه] احسان به برادران [مؤمن] خود را کوچک نشمارید. پس در آینده خداوند به شما سودی می‌رساند؛ به گونه‌ای که هیچ چیز جای آن را پر نمی‌کند. (بحارالانوار، ج 71، ص 708، ح 60 و تفسیر امام حسن عسکری، ص 79)

برخی از مردم می‌پندارند که عبادت، فقط نماز خواندن و روزه گرفتن است. جمعی از اینان به حدّی در غفلت و نادانی فرو رفته‌اند که اگر جان کسی را در خطر ببینند حاضر نیستند برای نجات او از عمل مستحبی خویش دست بردارند.

بارها دیده شده است که در مسافرت‌های عبادی، هم‌چون سفر حج و یا عتبات عالیات، افرادی تمام اوقات را به زیارت و دعا مشغول می‌شوند و به هم‌سفران کمکی نمی‌کنند؛ با این‌که گاه، سالخوردگان و بیمارانی وجود دارند که بسیار به کمک نیاز دارند؛ ولی آن‌ها کمک نمی‌کنند. این گونه افراد نمی‌دانند که کم‌ترین کمک به بندگان، بهشت را برای انسان واجب می‌کند.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرموده است: «دَخَلَ عَبْدٌ الْجَنَّةَ بِغُصْنٍ مِنْ شَوْکٍ کَانَ عَلَی طَرِیقِ الْمُسْلِمِینَ فَأَمَاطَهُ عَنْه»؛ بنده‌ای از بندگان خدا در اثر این‌که شاخه خاری را از سر راه مسلمانان برداشت، اهل بهشت شد. (بحارالانوار، ج72، ص 207؛ سفینة البحار، شیخ عباس قمی، اسوه، ج 2، ص 82)

این افراد باید بدانند که بالاترین افتخار برای یک انسان، این است که دیگران او را ملجأ و مأوایی برای رفع حاجات خویش بدانند.

امام صادق علیه‌السلام می‌فرمایند: «کَفَی بِالْمَرْءِ اعْتِمَاداً عَلَی أَخِیهِ أَنْ یُنْزِلَ بِهِ حَاجَتَه»؛ در اثبات اعتماد به برادر دینی همین بس که شخصی حاجتش را نزد او آورد. (اصول کافی، همان، ج 2، ص 198 و 131)

منبع: نشریه «مبلغان» شماره 113

تاريخ: ۱۳۹۳/۱۲/۱۵
نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما:
سامانه اعزام مبلغ دفتر تبلیغات سمتا
دوره دانش افزایی خواهران
نقد فرق تصوف و دراویش
تربیت مبلغ خواهران
کارگاه مطالعات سینمایی
زمانبندی امتحانات بینش مطهر
فراخوان جذب، گزینش و ارتقاء رتبه
پاتوق داستان
ایپرسش
دانلود نرم افزارهای مرکز ملی پاسخگویی
فرم ارسال اخبار شما
لینکستان سایت‌های مرتبط
آخرین اخبار سایر خبرگزاریها
  صفحه اصلی  |   گزارش از مطالب  |   درباره ما  |   اخبـــار  |   دانلود نرم افزار 
Copyright © 2010. All rights reserved.
Developed by WebBox Portal