حساب کاربری | عضویت    امروز: ۱۳۹۹ دوشنبه ۱۸ فروردين     
ارسال به دوستان  نسخه چاپی
پایگاه فرهنگی تبلیغی رسالات:
 آیا پیامبر صلی الله علیه و آله هنگام وفات وصیتی کرده بودند؟
وقتی که حضرت دید در حضورش سخنان ناروا و توهین‌آمیز گفته می‌شود، بدیهی است که پس از رحلت آن حضرت به محتوای وصیت عمل نخواهد شد و اگر اصرار در نوشتن می‌کرد، آن‌ها نیز در این که وی هذیان می‌گوید، پافشاری می‌کردند و همین باعث اختلاف می شد.

به تصریح اهل سنت و شیعه و به اعتراف اصحاب و نویسندگان صحاح و سایر نویسندگان سنن به هنگام احتضارِ پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم، عده‌ای از مردان از جمله عمر بن الخطاب در خانه‌ی آن حضرت بودند.

پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «هَلُمَّ اَکتُبْ لکم کتاباً لا تضلّوا بعده»؛ بیایید برایتان نوشته‌ای بنویسم که پس از آن هرگز گمراه نشوید. عمر گفت: درد بر او غلبه کرده و قرآن نزد شما است. کتاب خدا ما را کفایت می‌کند. بین افراد اختلاف افتاد و منجرّ به نزاع شد. آن‌گاه که سر و صدا و اختلاف نزد پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم بالا گرفت، فرمود: «برخیزید و از این‌جا بروید.»

ابن عباس همواره این سخن را می‌گفت که: «تمام مصیبت آن وقتی بود که با اختلاف و سر و صدایشان بین پیامبر و بین آن‌چه می‌خواست برای آن‌ها بنویسد،حائل شدند. (صحیح بخاری، ج 7، ص 156)

این حدیث از احادیثی است که در صحت و صدور آن جای هیچ سخن و تردید نیست.

حقیقت آن است که آن‌ها می‌دانستند آن حضرت می‌خواهد عهد و پیمان خلافت را محکم‌تر کند و نص بر وصایت و خلافت علی علیه‌السلام را مؤکّد سازد؛ از این رو ایشان را از این کار باز داشتند، چنان که عمر بن خطاب در بحث و گفت و گویی که بین او و ابن عباس در گرفت، به آن تصریح کرده است. (المراجعات، ترجمه محمد جعفر امامی، ص 324)

اگر این کلام حضرت را با حدیث ثقلین در نظر بگیریم که فرمود: «من در بین شما چیزی می‌گذارم که اگر به آن تمسّک جویید، هرگز گمراه نشوید؛ کتاب خدا و عترتم.» در می‌یابیم که هدف این دو حدیث یکی است و آن این که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم در حال بیماریشان می‌خواستند تفصیل آن چه را در حدیث ثقلین بر آن‌ها واجب کرده اند، بنویسند.

سؤال: چرا آن حضرت از نوشتن صرف نظر فرمود؟

وقتی که حضرت دید در حضورش سخنان ناروا و توهین‌آمیز گفته می‌شود، بدیهی است که پس از رحلت آن حضرت به محتوای وصیت عمل نخواهد شد و اگر اصرار در نوشتن می‌کرد، آن‌ها نیز در این که وی هذیان می‌گوید، پافشاری می‌کردند و همین امر منشأ اختلاف در بین امت اسلامی بود.

آن چه لزوم وصیت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم را تأکید می‌کند، دستور قرآن است که به صراحت فرموده است: «کتب علیکم اذا حضرت احدکم الموت ان ترک خیراً الوصیة للوالدین و الاقربین بالمعروف حقاً علی المتقین»؛ دستور داده شد که وقتی یکی از شما را مرگ فرا رسد، اگر دارای متاع دنیوی است، برای پدر و مادر و خویشان، به چیزی شایسته وصیت کند که این کار سزاوار مقام پرهیزکاران است. (بقره، آیه 176) روایات زیادی این موضوع را تأیید می‌کند، به طوری که رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: «ما ینبغی لامرء مسلم ان یبیت لیلة الاو وصیته تحت رأسه»؛ سزاوار نیست مسلمان شب بخوابد مگر این که وصیت‌نامه‌اش زیر سر او باشد. (وسائل الشیعه، ج 13) چگونه می‌توان باور کرد که رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم در مورد امر مهمی مانند خلافت پس از خود هیچ گونه وصیتی نداشته باشد؟

گذشته از این، پیامبر امّی بودند و خط نوشتن نیاموخته بودند، اما مقداری از وصایای خود را در حجة الوداع و خطبه غدیر بیان کرده و فرمودند: «انی تارک فیکم الثقلین کتاب الله و عترتی»؛ من دو چیز گران‌بها در اختیار شما می‌گذارم: کتاب خدا و عترت.

هم چنین در سایر خطبه‌ها و سخنرانی‌ها گفته‌ها را گفت و دیگران نوشتند.

فقط دو کلمه راجع به حضرت علی علیه‌السلام موقع مرگش می‌خواست بنویسد که عمر مانع شد، اما در مورد اهل و عیالش، به زبان قرآن و حدیث توصیه فرموده بود؛ بنابراین، چیزی نبود که پیامبر دریغ کند.

منبع: نرم‌افزار پیامبر مهربانی، دفتر تبلیغات اسلامی خراسان رضوی
تاريخ: ۱۳۹۳/۱۱/۲۱
نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما:
سامانه اعزام مبلغ دفتر تبلیغات سمتا
نقد مسیحیت
کوثر هدایت 98
نقد فرق تصوف و دراویش
تربیت مبلغ خواهران
کارگاه مطالعات سینمایی
نقد عرفان های نوظهور
پاسخگویی به شبهات مذهبی
زمانبندی امتحانات بینش مطهر
فراخوان جذب، گزینش و ارتقاء رتبه
پاتوق داستان
ایپرسش
دانلود نرم افزارهای مرکز ملی پاسخگویی
فرم ارسال اخبار شما
لینکستان سایت‌های مرتبط
آخرین اخبار سایر خبرگزاریها
  صفحه اصلی  |   گزارش از مطالب  |   درباره ما  |   اخبـــار  |   دانلود نرم افزار 
Copyright © 2010. All rights reserved.
Developed by WebBox Portal