حساب کاربری | عضویت    امروز: ۱۳۹۷ سه شنبه ۳ مهر     
ارسال به دوستان  نسخه چاپی
 وظایف مبلّغان در ایام نوروز
در کنار ابعاد ارزشی و مثبت، اقدامات زیان‌باری گاه به چشم می‌خورد که مبلغان گرامی باید نسبت به آن هشدار دهند و از نفوذ آداب و اخلاق غیراسلامی به زندگی سبز و باصفای مسلمانان پیشگیری کنند؛ از جمله اسراف و تبذیر نسبت به نعمت‌های الهی، تخریب و آلوده کردن محیط زیست، اختلاط زن و مرد و محرم و نامحرم و...

وظایف مبلّغان

مبلّغان گرامی هم‌چون تمام انسان‌های متعهد و مسئول، در تمام دوران زندگی دو وظیفه بزرگ بر دوش دارند: (1) خودسازی و جهاد اکبر. (2) خدمات تبلیغی و جهاد فرهنگی. هیچ‌کدام از این دو وظیفه تعطیل‌بردار نیست.

میدان جهاد و نوع جهاد و صحنه مبارزه و دفاع و خودسازی و گذراندن دوره‌های ویژه آموزشی و رزمی و مهارتی، تغییر می‌کند و تحول و تکامل می‌یابد؛ ولی هیچ مجاهدی نمی‌تواند به بهانه تعطیل و تفریح، کار و مسئولیت و وظیفه جهاد و ستادی خویش را رها کند و سرگرم تفریح و تفرج گردد. مسلمان در هیچ شرائطی نماز را که مهم‌ترین شیوه خودسازی است تعطیل نمی‌کند.

تعطیلات، برای تفکر، برای بررسی، برای استراحت و حرکت با نشاط‌تر و جدی‌تر، برای جبران کارهای عقب مانده، برای عبادت، برای نظافت، برای صله ارحام و برای تعاون و برای خودسازی و تقویت عواطف اجتماعی و خدمت رسانی، اقدامی مقبول و مطلوب است.

تعطیلات برای وظیفه شناسی عمیق‌تر، تحول‌گرایی مثبت، به روز شدن روش‌ها، شناخت بهتر نیازها، معقول و مقبول است؛ امّا عالمان دین و مدیران امت اسلامی برای اغتنام فرصت‌ها و انجام وظایف الهی خویش در شرائط گوناگون باید برنامه‌ریزی کنند و از جمله، بایدها و نبایدهای نوروزی را به خوبی بشناسند و به فرزندان اسلام ابلاغ کنند و زمینه اجرای آن را فراهم آورند.

بایدهای نوروزی

بایدهای اخلاقی، اجتماعی و دینی فراوانی وجود دارد که زمینه اجرای آن در تعطیلات نوروزی فراهم می‌شود و با رعایت آن می‌توان تعطیلات نوروزی را در شمار روزهای پرکار فرهنگی و خدمت رسانی با نشاط قرار داد. فهرستی از این بایدها بدین شرح است:

1) رسیدگی به خویشاوندان و صله ارحام؛

2) زمینه‌سازی برای ازدواج جوانان؛

3) تعاون و همکاری در احسان و نیکوکاری؛

4) تلاش برای آشتی و مهرورزی؛

5) رفتن به سفرهای زیارتی و تجدید بیعت با اولیای الهی؛

6) حضور در مساجد و اجرای برنامه‌های معنوی در لحظه تحویل سال؛

7) رفتن به زیارت گلزار شهیدان و مزار یاران قدیمی؛

8) دیدار بزرگسالان و تکریم پدران و مادران؛

9) خواندن دعای تحویل سال و اوّل ماه؛

10) شکر و سپاس بر سلامت خود و دوستان و دیگر نعمت‌های الهی؛

11) سر سلامتی دادن و اعلام همدلی با یاران عزادار و غمزده؛

12) خانه تکانی و نظم و نظافت محیط زندگی.

اقدامات فوق بخشی از سیمای ارزشی و مثبت عید نوروز است که در کنار هدیه دادن و هدیه گرفتن و حضور در مهمانی عزیزان و دوستان، نشاط و شور و شوقی مضاعف به فضای عمومی کشور می‌بخشد. این دید و بازدیدها زمینه همدلی و هم‌فکری و مشاوره و تبادل فکر و فرهنگ را فراهم می‌آورد.

نبایدهای نوروز

در کنار این ابعاد ارزشی و مثبت، اقدامات نامطلوب و زیان‌باری گاه به چشم می‌خورد که مبلغان گرامی باید نسبت به آن هشدار دهند و از نفوذ آداب و اخلاق غیراسلامی به زندگی سبز و باصفای مسلمانان پیشگیری کنند:

1) اسراف و تبذیر نسبت به نعمت‌های الهی؛

2) تخریب و آلوده کردن محیط زیست؛

3) سرعت‌های بی‌جا و بی‌احتیاطی و بی‌قانونی در رانندگی؛

4) اختلاط زن و مرد و محرم و نامحرم و عدم رعایت عفاف و حجاب اسلامی؛

5) نمایش ثروت و مدل ماشین و طلا و لباس و فخرفروشی؛

6) قماربازی و ترویج برد و باخت‌های رسمی و غیررسمی؛

7) تبلیغ فرهنگ و لباس و آداب و عادات غربی در برابر فرهنگ خودی و دینی؛

8) خرافه‌گرایی و چهارشنبه‌سوری و ترقه‌بازی؛

9) مسخره کردن مؤمنان و صالحان و غیبت و تهمت به مدیران خدمت‌گزار و مکتبی.

مبلّغان گرامی، در برابر تبلیغ و ترویج سرگرمی‌های بیهوده و زیان‌بخش و احیاناً گسترش گناهان و رفتار ناسالم اخلاقی، بر ابعاد مثبت نوروز و جنبه‌های اخلاقی و معنوی و عبادی و خدمات اجتماعی آن تأکید کنند و با برگزاری نماز جماعت و فضای معنوی و سخنان متقن و بسیار کوتاه و هم‌فکری با نیروهای فرهیخته و دانشوران دلسوز هر منطقه، میدان را برای تبادل تجارب علمی، هنری، صنعتی، اجتماعی فراهم آورند و هر روز از یک مهمان فرهنگی در مساجد استفاده کنند و با توجیه لازم و هدایت دانش آموختگان هر منطقه، تعطیلات نوروزی را به نوروز ایمان و اخلاق و خدمت رسانی تبدیل کنند.

موضوع مهم آن است که کمک کنیم تا وقت خود و فرزندان اسلام به بهانه عید و نوروز، در قربانگاه وقت‌کشی و فساد و هرزگی و مردم‌آزاری تباه نشود. با ایجاد برنامه‌های جذاب و پرمحتوا فضای بهار را با فضای آگاهی و ایمان و خدمت رسانی زیباتر کنیم.

دید و بازدیدهای مؤمنان در همه ایام از جمله در فرصت تعطیلات نوروزی، مصداق «لقاء الله» و «زیارت مؤمن» و «احیای امر اهل‌بیت علیهم‌السلام» است. فقط باید این دیدارها، رنگ عبادت و معرفت و خدمت داشته باشد و مایه زحمت و اذیت و گناه نگردد؛ بلکه عامل تقویت برادری و اخوّت اسلامی باشد.

امام خمینی(ره) در کتاب چهل حدیث، سخنی از امام صادق علیه‌السلام در زمینه دید و بازدید و مصافحه مؤمنین آورده است که ارزش عالی و معنوی این دیدارها را نشان می‌دهد: «وَ إِنَّ الْمُؤْمِنَ لَیَلْقَی أَخَاهُ فَیُصَافِحُهُ فَلَا یَزَالُ اللَّهُ یَنْظُرُ إِلَیْهِمَا وَ الذُّنُوبُ تَتَحَاتُّ عَنْ وُجُوهِهِمَا کَمَا یَتَحَاتُّ الْوَرَقُ عَنِ الشَّجَر»؛ و به راستی مؤمن وقتی با برادر خویش دیدار می‌کند و به او دست می‌دهد، مدام خدای متعال به آنان نظر رحمت دارد و همان گونه که از درختان برگ می‌ریزد، گناهان از صورت‌های این دو دیدار کننده فرو می‌ریزد. (چهل حدیث، امام خمینی(ره)، ص 539، حدیث سی و یکم)

نویسنده: محمد مهدی‌پور

منبع: مجله مبلّغان، شماره 114

تاريخ: ۱۳۹۵/۱۲/۲۱
نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما:
سامانه اعزام مبلغ دفتر تبلیغات سمتا
 کارگاه شناخت سینمای اخلاقی
تربیت مبلغ خواهران
ثبت نام جذب و گزینش
دوره مسیحیت
نقد فرق تصوف و دراویش
زمانبندی امتحانات بینش مطهر
فراخوان جذب، گزینش و ارتقاء رتبه
پاتوق داستان
ایپرسش
دانلود نرم افزارهای مرکز ملی پاسخگویی
فرم ارسال اخبار شما
لینکستان سایت‌های مرتبط
آخرین اخبار سایر خبرگزاریها
  صفحه اصلی  |   گزارش از مطالب  |   درباره ما  |   اخبـــار  |   دانلود نرم افزار 
Copyright © 2010. All rights reserved.
Developed by WebBox Portal