حساب کاربری | عضویت    امروز: ۱۳۹۹ جمعه ۱۷ مرداد     
ارسال به دوستان  نسخه چاپی
 وظایف مبلّغان در ایام نوروز
در کنار ابعاد ارزشی و مثبت، اقدامات زیان‌باری گاه به چشم می‌خورد که مبلغان گرامی باید نسبت به آن هشدار دهند و از نفوذ آداب و اخلاق غیراسلامی به زندگی سبز و باصفای مسلمانان پیشگیری کنند؛ از جمله اسراف و تبذیر نسبت به نعمت‌های الهی، تخریب و آلوده کردن محیط زیست، اختلاط زن و مرد و محرم و نامحرم و...

وظایف مبلّغان

مبلّغان گرامی هم‌چون تمام انسان‌های متعهد و مسئول، در تمام دوران زندگی دو وظیفه بزرگ بر دوش دارند: (1) خودسازی و جهاد اکبر. (2) خدمات تبلیغی و جهاد فرهنگی. هیچ‌کدام از این دو وظیفه تعطیل‌بردار نیست.

میدان جهاد و نوع جهاد و صحنه مبارزه و دفاع و خودسازی و گذراندن دوره‌های ویژه آموزشی و رزمی و مهارتی، تغییر می‌کند و تحول و تکامل می‌یابد؛ ولی هیچ مجاهدی نمی‌تواند به بهانه تعطیل و تفریح، کار و مسئولیت و وظیفه جهاد و ستادی خویش را رها کند و سرگرم تفریح و تفرج گردد. مسلمان در هیچ شرائطی نماز را که مهم‌ترین شیوه خودسازی است تعطیل نمی‌کند.

تعطیلات، برای تفکر، برای بررسی، برای استراحت و حرکت با نشاط‌تر و جدی‌تر، برای جبران کارهای عقب مانده، برای عبادت، برای نظافت، برای صله ارحام و برای تعاون و برای خودسازی و تقویت عواطف اجتماعی و خدمت رسانی، اقدامی مقبول و مطلوب است.

تعطیلات برای وظیفه شناسی عمیق‌تر، تحول‌گرایی مثبت، به روز شدن روش‌ها، شناخت بهتر نیازها، معقول و مقبول است؛ امّا عالمان دین و مدیران امت اسلامی برای اغتنام فرصت‌ها و انجام وظایف الهی خویش در شرائط گوناگون باید برنامه‌ریزی کنند و از جمله، بایدها و نبایدهای نوروزی را به خوبی بشناسند و به فرزندان اسلام ابلاغ کنند و زمینه اجرای آن را فراهم آورند.

بایدهای نوروزی

بایدهای اخلاقی، اجتماعی و دینی فراوانی وجود دارد که زمینه اجرای آن در تعطیلات نوروزی فراهم می‌شود و با رعایت آن می‌توان تعطیلات نوروزی را در شمار روزهای پرکار فرهنگی و خدمت رسانی با نشاط قرار داد. فهرستی از این بایدها بدین شرح است:

1) رسیدگی به خویشاوندان و صله ارحام؛

2) زمینه‌سازی برای ازدواج جوانان؛

3) تعاون و همکاری در احسان و نیکوکاری؛

4) تلاش برای آشتی و مهرورزی؛

5) رفتن به سفرهای زیارتی و تجدید بیعت با اولیای الهی؛

6) حضور در مساجد و اجرای برنامه‌های معنوی در لحظه تحویل سال؛

7) رفتن به زیارت گلزار شهیدان و مزار یاران قدیمی؛

8) دیدار بزرگسالان و تکریم پدران و مادران؛

9) خواندن دعای تحویل سال و اوّل ماه؛

10) شکر و سپاس بر سلامت خود و دوستان و دیگر نعمت‌های الهی؛

11) سر سلامتی دادن و اعلام همدلی با یاران عزادار و غمزده؛

12) خانه تکانی و نظم و نظافت محیط زندگی.

اقدامات فوق بخشی از سیمای ارزشی و مثبت عید نوروز است که در کنار هدیه دادن و هدیه گرفتن و حضور در مهمانی عزیزان و دوستان، نشاط و شور و شوقی مضاعف به فضای عمومی کشور می‌بخشد. این دید و بازدیدها زمینه همدلی و هم‌فکری و مشاوره و تبادل فکر و فرهنگ را فراهم می‌آورد.

نبایدهای نوروز

در کنار این ابعاد ارزشی و مثبت، اقدامات نامطلوب و زیان‌باری گاه به چشم می‌خورد که مبلغان گرامی باید نسبت به آن هشدار دهند و از نفوذ آداب و اخلاق غیراسلامی به زندگی سبز و باصفای مسلمانان پیشگیری کنند:

1) اسراف و تبذیر نسبت به نعمت‌های الهی؛

2) تخریب و آلوده کردن محیط زیست؛

3) سرعت‌های بی‌جا و بی‌احتیاطی و بی‌قانونی در رانندگی؛

4) اختلاط زن و مرد و محرم و نامحرم و عدم رعایت عفاف و حجاب اسلامی؛

5) نمایش ثروت و مدل ماشین و طلا و لباس و فخرفروشی؛

6) قماربازی و ترویج برد و باخت‌های رسمی و غیررسمی؛

7) تبلیغ فرهنگ و لباس و آداب و عادات غربی در برابر فرهنگ خودی و دینی؛

8) خرافه‌گرایی و چهارشنبه‌سوری و ترقه‌بازی؛

9) مسخره کردن مؤمنان و صالحان و غیبت و تهمت به مدیران خدمت‌گزار و مکتبی.

مبلّغان گرامی، در برابر تبلیغ و ترویج سرگرمی‌های بیهوده و زیان‌بخش و احیاناً گسترش گناهان و رفتار ناسالم اخلاقی، بر ابعاد مثبت نوروز و جنبه‌های اخلاقی و معنوی و عبادی و خدمات اجتماعی آن تأکید کنند و با برگزاری نماز جماعت و فضای معنوی و سخنان متقن و بسیار کوتاه و هم‌فکری با نیروهای فرهیخته و دانشوران دلسوز هر منطقه، میدان را برای تبادل تجارب علمی، هنری، صنعتی، اجتماعی فراهم آورند و هر روز از یک مهمان فرهنگی در مساجد استفاده کنند و با توجیه لازم و هدایت دانش آموختگان هر منطقه، تعطیلات نوروزی را به نوروز ایمان و اخلاق و خدمت رسانی تبدیل کنند.

موضوع مهم آن است که کمک کنیم تا وقت خود و فرزندان اسلام به بهانه عید و نوروز، در قربانگاه وقت‌کشی و فساد و هرزگی و مردم‌آزاری تباه نشود. با ایجاد برنامه‌های جذاب و پرمحتوا فضای بهار را با فضای آگاهی و ایمان و خدمت رسانی زیباتر کنیم.

دید و بازدیدهای مؤمنان در همه ایام از جمله در فرصت تعطیلات نوروزی، مصداق «لقاء الله» و «زیارت مؤمن» و «احیای امر اهل‌بیت علیهم‌السلام» است. فقط باید این دیدارها، رنگ عبادت و معرفت و خدمت داشته باشد و مایه زحمت و اذیت و گناه نگردد؛ بلکه عامل تقویت برادری و اخوّت اسلامی باشد.

امام خمینی(ره) در کتاب چهل حدیث، سخنی از امام صادق علیه‌السلام در زمینه دید و بازدید و مصافحه مؤمنین آورده است که ارزش عالی و معنوی این دیدارها را نشان می‌دهد: «وَ إِنَّ الْمُؤْمِنَ لَیَلْقَی أَخَاهُ فَیُصَافِحُهُ فَلَا یَزَالُ اللَّهُ یَنْظُرُ إِلَیْهِمَا وَ الذُّنُوبُ تَتَحَاتُّ عَنْ وُجُوهِهِمَا کَمَا یَتَحَاتُّ الْوَرَقُ عَنِ الشَّجَر»؛ و به راستی مؤمن وقتی با برادر خویش دیدار می‌کند و به او دست می‌دهد، مدام خدای متعال به آنان نظر رحمت دارد و همان گونه که از درختان برگ می‌ریزد، گناهان از صورت‌های این دو دیدار کننده فرو می‌ریزد. (چهل حدیث، امام خمینی(ره)، ص 539، حدیث سی و یکم)

نویسنده: محمد مهدی‌پور

منبع: مجله مبلّغان، شماره 114

تاريخ: ۱۳۹۵/۱۲/۲۱
نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما:
سامانه اعزام مبلغ دفتر تبلیغات سمتا
تربیت مبلغ خواهران
کوثر هدایت 98
کارگاه مطالعات سینمایی
نقد مسیحیت
نقد عرفان های نوظهور
پاسخگویی به شبهات مذهبی
زمانبندی امتحانات بینش مطهر
فراخوان جذب، گزینش و ارتقاء رتبه
پاتوق داستان
ایپرسش
دانلود نرم افزارهای مرکز ملی پاسخگویی
فرم ارسال اخبار شما
لینکستان سایت‌های مرتبط
آخرین اخبار سایر خبرگزاریها
  صفحه اصلی  |   گزارش از مطالب  |   درباره ما  |   اخبـــار  |   دانلود نرم افزار 
Copyright © 2010. All rights reserved.
Developed by WebBox Portal